ચમત્કારનો ભ્રમ (ભાગ : 2)

ચમત્કારનો ભ્રમ

(ભાગ : 2)

–કેદારનાથજી

(‘ચમત્કારનો ભ્રમ’ લેખનો પ્રથમ ભાગ પર જવા માટે સ્રોત : https://govindmaru.com/2021/03/08/kedarnathji/ )

વૈદીકમન્ત્રોના સામર્થ્યથી મુર્તીમાં દેવત્વ અને દીવ્યત્વ આવે છે, એવી લોકમાન્યતાને લીધે અથવા તે પર જેમનો નીર્વાહ ચાલે છે તેમના લોભને લીધે સમાજમાં જેટલા ભ્રમ અને દમ્ભ પેદા થાય છે અને જેટલાં અનીષ્ટ પરીણામો આવેલા છે તેના કરતાંયે વધારે ભ્રમ અને દમ્ભ નામસ્મરણથી ઈશ્વર સન્તુષ્ટ થઈને દર્શન આપે છે અને જેને ઈશ્વરજ્ઞાન અને દર્શન થયેલું છે તે સાધુની દીવ્યશક્તીથી ગમે તે ચમત્કારો થાય છે. અને સમાજ પર તેનાં વધારે અનીષ્ટ પરીણામો થયેલાં છે અને થાય છે. વૈદીકમન્ત્રોના પ્રણેતા અને જ્ઞાતા બ્રાહ્મણો બહું થયું તો પોતાને ભુદેવ કહેવડાવતા અને મુર્તીમાં પરમેશ્વરી સત્ત્વ છે એમ કહેતા અને કહેવડાવતા. તેમના લોભ અને મહત્ત્વાકાંક્ષાની અમુક એક મર્યાદા હતી; પરન્તુ નામસ્મરણથી ઈશ્વરને પોતાના કરનારા સાધુઓ કે ગુરુઓ પોતે જ ઈશ્વર બની જઈને પોતાને અનન્ત કોટી બ્રહ્માંડના નાયક કહેવડાવવા લાગે છે. બ્રાહ્મણો કદી પોતાના બ્રાહ્મણત્વ પર ધનીક કે ઐશ્વર્યવાન બન્યા નહોતા, બ્રાહ્મણત્વ પર બીજાઓને ફસાવીને તેઓ કદી દુરાચરણી થયા નહોતા; પરન્તુ ઈશ્વરના નામે ઈશ્વર બનાવનારા ઐશ્વર્યવાન થાય છે અને દુરાચરણીયે થાય છે અને પોતાની ગાદીઓ સ્થાપીને ઐશ્વર્ય, દુરાચરણ અને સમાજમાં ભોળપણ તથા અજ્ઞાનની પરમ્પરા ચાલુ રાખવામાં કારણ બને છે.

આપણા સમાજમાં આજ સુધી ઈશ્વરના અનેક અવતારો થયા; છતાં આપણાં દૈત્ય, અજ્ઞાન અને દુર્ગુણો નાશ પામ્યાં નથી. આપણામાં પુરુષાર્થ કે કતૃત્વ આવ્યું નથી. આ પરથી વૈદીકમન્ત્રો કરતાં નામમન્ત્રનું પરીણામ સમાજ પર એક બાજુથી કંઈક સારું થયું હોય તો પણ બીજી દૃષ્ટીથી ભોળી ભાવીકતાથી આપણું નુકસાન જ થયું છે એમ કહેવું પડે છે. ઈશ્વરજ્ઞાન, સાધુતા અને સાત્વીકતાથી માણસનો અહંકાર નાશ પામે છે. માણસ પવીત્ર અને ની:સ્વાર્થી થાય છે અને તે મનુષ્યમાત્રનો સેવક બની બધા સાથે નમ્ર થાય છે એમ કહીને આપણે એક બાજુથી જ્ઞાન, સાધુતા અને સાત્વીકતાનો મહીમા ગાઈએ છે અને બીજી બાજુથી પોતાને જ્ઞાની, સાધુ અને સાત્વીક કહેવડાવનારા પોતે જ ઈશ્વર બને છે, ઐશ્વર્યવાન બને છે, લોકો તરફથી માનપ્રતીષ્ઠા અને પુજા મેળવે છે અને પોતાને બધા કરતાં શ્રેષ્ઠ સમજે છે. ઈશ્વરની તનમનથી ભક્તી કરનારા, તેની સાથે નમ્ર રહેનારા થોડા જ વખતમાં ઈશ્વર કેમ બને છે અને ઈશ્વર કહેવડાવવામાં તેમને શંકા કે સંકોચ કેમ લાગતો નથી તેની આપણને કલ્પનાયે આવતી નથી. ઈશ્વરને કોઈએ જાણ્યો હશે કે નહીં, તે જ પ્રમાણે કોઈ કદી જાણી શકશે કે નહીં, એટલું જ નહીં પણ કોઈ જાણી શકાય ઐવું ઈશ્વરરુપી તત્ત્વ છે કે નહીં, એવી એક કરતાં એક જબરદસ્ત શંકાઓ ઈશ્વર વીશે કાયમ હોવા છતાં; પોતાને જ ઈશ્વર કહેવડાવીને શ્રેષ્ઠતા મેળવતાં લોકોને તેવો ભાસ કરાવતાં અને લોકો તરફથી પુજા લેતાં માણસને કશી જ શંકા, સંકોચ અને ભય ન લાગે એ ઘણા આશ્ચર્યની વાત છે. માનવતાની દૃષ્ટીએ ભ્રમ અને દમ્ભ નીર્માણ કરનારી આ બાબત છે એમાં જરાયે સન્દેહ નથી.

ચમત્કાર વીશેની આપણી શ્રદ્ધા આ બધા અનર્થોનું કારણ છે. સાધુમાં ચમત્કારની શક્તી ન હોય તો પણ તેની પાછળ લાગનાર કોઈક કામનીક ભક્તની કામના કાકતાલીય ન્યાયે ક્યારેક પણ સીદ્ધ થઈ હોય તો તેનું શ્રેય તે ભક્ત કે સાધુના અદ્ભુત સામર્થ્યને આપે છે; પણ આમાં ચમત્કાર શો છે તે કોઈ જોતું નથી. તેનો કાર્યકારણનો ભાવ શો છે, તેમાં સત્ય કેટલું છે, ભ્રમ કેટલો છે, કાકતાલીય ન્યાય કેટલો છે, ખરેખર કોઈ અચીંત્ય કારણથી એકાદ બનાવ બની આવ્યો હોય, તે ચમત્કાર જેવો લાગતો હોય તો તેનું કારણ શું છે, તે કારણ આપણા હાથમાં હમ્મેશાં રહી શકે એવું કાંઈ સાધન છે કે નહીં, હોય તો તે કયું અને તે કેમ પ્રાપ્ત કરવું, અદ્ભુત અથવા ચમત્કારી લાગતા બનાવ સાથે સૃષ્ટી કે પોતાની કોઈ અજ્ઞાત શક્તીનો અથવા નીયમનો સમ્બન્ધ છે કે નહીં તેનો સાધુ કે ભક્ત કોઈએ કદી વીચાર કર્યો હોતો નથી. લોકોને પોતાના વીશે લાગતા ચમત્કારના ભ્રમ પર પોતે ગુરુપદ અને છેવટનું ઈશ્વરપદ પ્રાપ્ત કર્યું અને તેથી પોતે કૃતાર્થ થયો એમ તે સાધુ સમજે છે અને ભોળા ભાવીકોએ તેને આપેલા ઈશ્વરપદમાં, તેમણે તેના પર કરેલા હીપ્નોટીઝમથી તે પોતાની સાધક દશા ભુલી જાય છે, ભ્રમમાં પડે છે અને ફસાય છે એમ વીવેકની દૃષ્ટીએ કહેવું પડે છે. તેણે માનવતાનું ભાન રાખ્યું હોત અને પોતાની સાધક અવસ્થામાં જો તે સાવધ રહ્યો હોત તો કદાચ તેના જીવનમાં કંઈક ચમત્કાર જેવું જણાતાં તેના કાર્યકારણ ભાવનો શોધ તેણે કર્યો હોત. આવો પ્રયત્ન દરેકે કર્યો હોત તો ઈશ્વરદર્શન, ઈશ્વરઅવતાર અને ચમત્કારના ભ્રમ પર આપણા દેશમાં અનેક સમ્પ્રદાયો નીર્માણ થયા ન હોત. આ બધા પરથી લાગે છે કે કોઈ ગુઢ લાગતી બાબતમાં શોધકપણાના કરતાં, તેની સત્યાસત્યતા શોધી કાઢવાના કરતાં કોઈ પણ મહાન પદ પ્રાપ્ત કરીને તે કાયમ રાખવા તરફ જ ઈશ્વરપ્રાપ્તીના માર્ગે લાગનારા લોકોની પ્રવૃત્તી હતી. ઉપર કહ્યું તેમ કામનીક લોકો પ્રાચીન કાળથી ચાલતી આવેલી પરમ્પરાની શ્રદ્ધાનો આધાર લઈને ઈશ્વરભક્તની પાછળ લાગે છે અને તેને જ દેવ બનાવે છે. તેથી આપણા દેશમાં દેવ બનવું સહેલું છે; પરન્તુ માણસ થવું, માનવતા પ્રાપ્ત કરવી, માનવીય સદગુણોથી સમ્પન્ન થવું એ કઠણ છે; કારણ કે લોકોનેય મનુષ્યત્વના કરતાં પોતાની કામના પુરી કરનારા ઈશ્વરની વધારે જરુર છે. પોતાની કામના પુરી કરવાનું સામર્થ્ય જેનામાં હોય છે તે આપણને વંદ્ય લાગે છે. નીતી કરતાં શક્તી પર આપણી શ્રદ્ધા વધારે હોય છે એ તેનું કારણ છે. માટે જ લેખના આરમ્ભે કહ્યું છે કે કેવળ શીલવાન કે સજ્જનની કેટલીયે સહીષ્ણુતા અને શાંતી જોઈને આપણને ચમત્કાર લાગતો નથી; પણ કોઈનાયે સામર્થ્યથી કોઈ રોગી સારો થાય, પુત્ર વગરનાને પુત્ર થાય, દાવો જીતાય, લગ્ન થાય કે એવી કોઈ અડચણ કે સંકટનું નીવારણ થયા જેવું લાગે એટલે એવા ચમત્કાર પરથી તેને આપણે દીવ્ય સામર્થ્યવાન સમજીએ છીએ અને તેની પાછળ લાગીએ છીએ. આપણા દેશમાં હમ્મેશાં દૈવી ચમત્કારો બને ત્યારે તેનાં શાસ્ત્રીય અને માનસીક કારણો કયાં હશે તેની શોધ કરવાનું કેવળ કોઈને જ સુઝ્યું નથી, સુઝતું પણ નથી. કારણ સીવાય કાર્ય બનતું નથી, એની ખબર હોવા છતાં કારણની શોધ કોઈ કરતું નથી; પણ દરેક ગુઢ લાગતા બનાવને ઈશ્વરી કર્તૃત્વ, ચમત્કાર એવાં નામો આપીને પોતાનું મહત્ત્વ અને લોકોનું ભોળપણ કેવળ વધારવામાં આવ્યું છે. આ બધાનું પરીણામ એ આવ્યું કે લોકોનું અજ્ઞાન વધ્યું છે અને દૃઢ થયું છે. કેટલાક ઈશ્વર બનેલા મહન્તો, સમ્પ્રદાયપ્રવર્તકો ને ગાદીધારીઓ દમ્ભી થયા છે. પોતાની મહત્ત્વાકાંક્ષા અથવા લોકોની ભ્રામક કલ્પના અને ભોળી શ્રદ્ધાને લીધે પ્રાપ્ત થયેલા ઈશ્વરપણામાં તેમણે મનુષ્યત્વને, સાધકને ન શોભનારી વાતો કરી છે. દમ્ભી બન્યા પછી તેમણે પોતાના ઈશ્વરપણાનાં જાળા ફેલાવ્યાં છે. તેમણે પોતાના ભક્તો તરફથી ઈશ્વરી ઐશ્વર્ય પ્રાપ્ત કર્યું છે અને પોતાની નીર્વીકારતા ને અલીપ્તતા સીદ્ધ કરવા માટે સ્વૈરાચાર અને સ્વછંદ માંડ્યો છે અને તેઓ વામમાર્ગી થયા છે. સાધક દશામાં સુપ્ત થયેલી વાસનાઓ, ઈચ્છાઓ અને આકાંક્ષાઓ અનુકુળ સ્થીતી પ્રાપ્ત થતાં જ જાગ્રત થઈને પોતાનો માર્ગ કાઢવા લાગી અને તે માટે અલીપ્તતા અને નીર્વીકારતાનું એક જુદું તત્ત્વજ્ઞાન તેમણે રચ્યું છે. આત્મા પ્રકૃતીના બધા વ્યવહારોથી અલીપ્ત અને મુક્ત છે. આ તાત્ત્વીક સીદ્ધાંતને આધારે તેમણે સ્વછન્દ ચલાવ્યો છે. હીન્દુસ્તાનમાં કેટલાયે ભક્તીમાર્ગી અને વેદાંતી સાધકોનો ઈતીહાસ જોઈએ તો તે પૈકી ઘણા આ પ્રમાણે દુર્ગતીએ ગયેલા જણાશે. તેનાં કારણો ઈશ્વરદર્શન અને ચમત્કાર વીશેની ભ્રામક કલ્પના, સામાન્ય લોકોની નીતી કરતાં શક્તી કે ચમત્કાર પર શ્રદ્ધા તેમ જ લોકોની ગરજુ અને નીરાધાર સ્થીતી એ છે. ધાર્મીક ગ્રંથોએ આ શ્રદ્ધા વધારી છે.

ઈશ્વરભક્તીને માર્ગે પ્રામાણીકપણે લાગેલા અને ટકી રહેલાઓમાંથી કોઈને પણ દોષી ઠરાવવાનો આમાં હેતુ નથી. કેટલાયે સાધુસંતો અને ઈશ્વરભક્તોએ પોતાનું જીવન અત્યન્ત પવીત્રતા અને નીષ્ઠાથી ગાળીને દુનીયામાં ધર્મ અને નીતીની વૃદ્ધી કરેલી છે. શીલ અને ચારીત્ર્ય ટકાવી રાખવા માટે તેમણે ધણુંય સહન કરેલું છે. દુનીયામાં ભક્તી, નીતી અને સદાચારનો તેમણે પ્રચાર કરેલો છે. તેઓ ધન્ય છે. તેમણે માનવજન્મ સાર્થક કર્યો છે એમાં શંકા નથી. આપણે બધા તે મહાપુરુષોના ઋણી છીએ. તેમને લીધે જગતમાં કંઈકે નીતી અને ધર્મ ટકી રહેલાં છે. સત્યનું અસ્તીત્વ જગતમાં તેમને લીધે જ છે. તેમને શતશ: ભક્તીપુર્વક પ્રણામ; પરન્તુ આવા પુણ્યપુરુષોને છોડીને એકન્દર સમાજનો અને આપણી ભક્તી, ઈશ્વરદર્શન, ચમત્કાર વગેરે કલ્પનાઓનો વીચાર કરીએ તો તે પરથી આપણને એ જ દેખાઈ આવશે કે આપણે નીતી કરતાં શક્તીને મહત્ત્વ આપીએ છીએ. શીલ અને ભક્તીના કરતાં ચમત્કારમાં આપણે ફસાઈ પડીએ છીએ. ગુઢ જણાતી બાબતોના સંશોધન કરતાં, જ્ઞાન કરતાં, દીવ્ય કલ્પનામાં રમ્યા કરવું એ આપણને પ્રીય લાગે છે. ધર્મ કરતાં ધર્મના નામ પર નીર્માણ કરેલા રસોમાં આપણને વધારે રુચી લાગે છે. સત્યના કરતાં કાલ્પનીક વાતો આપણને આનન્દપ્રદ લાગે છે. જ્ઞાનના કરતાં ભોળપણ આપણને સારું લાગે છે. તેમ ન હોત તો આપણા ભક્તીમાર્ગ અને જ્ઞાનમાર્ગમાં ભોળપણ અને ભ્રષ્ટતા ક્યાંથી દાખલ થયાં હોત? દાંભીકતા ક્યાંથી આવી હોત? પરન્તુ આપણામાં શોધકપણું અને ચીકીત્સાવૃત્તી નથી, શુદ્ધ નીતીનીષ્ઠા નથી. એ બધાનું પરીણામ આપણા ભક્તી અને જ્ઞાનમાર્ગ પર થયેલું છે.

ચમત્કારની બાબતમાં આપણે કેવળ શ્રદ્ધાળુ ન રહેતાં ખરેખર શોધક બન્યા હોત તો તેની સત્યાસત્યતાનો નીર્ણય આજ સુધીમાં થઈ ચુક્યો હોત અને ત્યાર પછી તેની પાછળ ભોળપણથી પડવાનું કોઈને કારણ રહ્યું ન હોત. ઈશ્વરનું દર્શન અને તેના મનુષ્યરુપે અવતરણની બાબતમાં આપણે વીવેક અને તાત્ત્વીક દૃષ્ટીએ વીચારણા કરી હોત તો તે વીશેના બધા ભ્રમો ક્યારનાયે ઉડી ગયા હોત. પછી, નીર્વીકારતા અને અલીપ્તતાનાં ખોટા આદર્શો નીર્માણ થવાને જગા ન રહી હોત. આત્મા, બ્રહ્મ, મોક્ષ આ વીષયોની પરમ્પરાગત કલ્પનાને આપણે તપાસી હોત તો આજે તે બાબતમાં કશી ગુઢતા જેવું ન રહ્યું હોત અને માનવજીવનની સાર્થકતા શામાં છે એ મુખ્ય વાતને સમજીને તે માટે જોઈતી ભૌતીક અને આધ્યાત્મીક પાત્રતા અને પુરુષાર્થ આપણે વધાર્યા હોત તો સમાજની આજની ભોળી માન્યતાઓ, આપણી દરરોજની જરુરીયાતો પુરી કરી લેવાની પંગુતા અને અસમર્થતા પણ આપણામાંથી ક્યારનીયે નાશ પામી ગઈ હોત.

–કેદારનાથજી

શ્રી. રમણીકલાલ મગનલાલ મોદી સમ્પાદીત શ્રી. કેદારનાથજીના ‘જીવનવીષયક અને માનવતાની વીચારસરણી’નો વીશદ ખ્યાલ આપતો સંગ્રહ ‘વીચારદર્શન’ {પ્રકાશક : નવજીવન પ્રકાશન મન્દીર, અમદાવાદ – 380 014; ચોથું પુનર્મુદ્રણ : 2008; પાનાં : 294 મુલ્ય : રુપીયા 35/- (ચાર પુસ્તકોના સમ્પુટની રાહત દરની કીમ્મ્ત છે)}માંથી, લેખક, સમ્પાદકો અને પ્રકાશકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક–સમ્પર્ક : અફસોસ, શ્રી. કેદારનાથજી હવે આપણી વચ્ચે નથી.

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લૉગ https://govindmaru.com/  વાંચતા રહો. દર શુક્રવારે અને દર સોમવારે મળી, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાય છે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન : ગોવીન્દ મારુ ઈ.મેલ : govindmaru@gmail.com

5 Comments

  1. Very clearly elucidated. Coming from a thinker and truth seeker and sadhak like Kedarnathji, nothing more is left to be added.
    But as long as the people do not think or remain gullible there will always be charlatans and cheaters in the form of sadhus and babas will take the advantage. Hope people use their sense and intellect.

    Liked by 1 person

  2. દરેક ક્ષેત્રે ઠગો હોય છે તેમ ધર્મ નામે ચમત્કારથી અંધશ્રધ્ધા દ્વારા ઠગવામા આવે છે. ચમત્કાર બીજો માણસ કોઈ કરી શકે નહીં ! એટલે ચમત્કાર ના કહેવાય. એટલે ચમત્કાર કોઈ જગ્યાએ માનશો નહીં. કોઈ ચમત્કારી પુરુષ દુનિયામાં થયો નથી !
    ચમત્કાર એટલે મૂરખ બનાવવાનો ધંધો ! પણ એ હોય છે શું ? એ વિજ્ઞાન છે. જે વિજ્ઞાન આપણે જાણતા ના હોય, એને ચમત્કારરૂપે દેખાડે જ્યાં કિંચિત્માત્ર ચમત્કાર છે, એને જાદુગરી કહેવાય.
    આ અંગે અનેક શોધકોની જેમ મા. કેદારનાથજીએ ‘ ચમત્કારની બાબતમાં આપણે કેવળ શ્રદ્ધાળુ ન રહેતાં ખરેખર શો ધ ક બન્યા હોત તો તેની સત્યાસત્યતાનો નીર્ણય આજ સુધીમાં થઈ ચુક્યો હોત ‘સટિક વાત સમાજ સમજતો થયો છે.ધીરે ધીરે આ અંગે અંધશ્રધા ઓછી થશે.સાથે તેમની આ વાત પંણ મનનીય છે-‘ઈશ્વરભક્તીને માર્ગે પ્રામાણીકપણે લાગેલા અને ટકી રહેલાઓમાંથી કોઈને પણ દોષી ઠરાવવાનો આમાં હેતુ નથી. કેટલાયે સાધુસંતો અને ઈશ્વરભક્તોએ પોતાનું જીવન અત્યન્ત પવીત્રતા અને નીષ્ઠાથી ગાળીને દુનીયામાં ધર્મ અને નીતીની વૃદ્ધી કરેલી છે. શીલ અને ચારીત્ર્ય ટકાવી રાખવા માટે તેમણે ધણુંય સહન કરેલું છે’
    ધન્યવાદ આવી પ્રેરણાદાયી વાત ઉજાગર કરવા માટે

    Liked by 1 person

  3. પહેલું વાક્ય અને દેવત્વ અને દિવ્યત્વ શબ્દો ગમી ગયાં. ઈચ્છા શબ્દ પરથી યાદ આવ્યું…
    ઈચ્છા અને મહત્વાકાંક્ષા
    તરંગ ઊછળી આવે ને ઊંડાણે નીસરી જાયે,
    યાદોમાંથી નાની ઈચ્છા સહેજે વીસરી જાયે.
    પ્રોત્સાહન ને પ્રેમ પ્રશંસા આગળ દોરી જાયે,
    સંજોગો ને અવસર આઘે ઉપર ખેંચી જાયે.
    આશા ને આકાંક્ષા જાળી સુંદર સેતુ બાંધે,
    આભ જનારી એક રાહને એકતારથી સાંધે.
    ધુમ્મસ ઘેરું ઘેરે તેને ઘડીક વાદળ ઢાંકે,
    તરવરતા તારાઓ વચ્ચે ધ્રુવનો તારો ઝાંકે.
    પૂર્ણ પણે હવે ઊઘાડ થાતો લક્ષ મને દેખાયે,
    નિર્ગત શંકા, વ્યાકુળતાઓ ના મનડું મૂંઝાવે.
    સૌ કંટકને કુસુમ કોમળ સમજીને સુલજાવે,
    એકાકી કેડીની ઉપર દ્રઢ પગલાંઓ માંડે.
    ધ્યેય તરફની ધારાવાહી અંતરની સરવાણી,
    શાને કાજે હું ધરતી પર, યત્નેથી સમજાણી.
    —— સરયૂ પરીખ
    ઈચ્છાઓ ઊઠે અને ઓસરી જાય પણ મહત્વાકાંક્ષા માટે બીજ વાવી જાય. તેને સફળ કરવા ધ્યેય અને પ્રયત્ન સાથે શુભ પરિસ્થિતિ જરૂરી છે.
    “મંત્ર” કાવ્ય સંગ્રહ.

    Liked by 1 person

  4. Thank you Kedarnath ji and Govind ji for sharing this Post.

    There’s too much competition on the material achievement everywhere in the World and people have forgotten that the real God, Goddess lies in working for the Humanity. Even charity should be done secretly. But people want ‘publicity’ they want to declare to the Society how ‘generous’ they are. Why? I just don’t understand this type,of behaviour. People have become too egoistic and selfish; I, Me and Mine!

    Our Culture/Santana Dharm/Hinduism has treasure trove of Real Knowledge which we have forgotten due to our own fault. We have been dragged into believing something completely ‘false, greed, hatred etc…
    Many of our modern Gurus/Leaders have led us that way too because they themselves have no idea what the real Dharm is! Or may be they won’t share it with us… their Shop would be shut!

    Now that we know what’s not right, isn’t it our duty to correct this? Not by writing it talking but by taking actions and steps to begin again. I am playing my part from my corner by Teaching it to the young people and some others too.

    કોઈનાયે સામર્થ્યથી કોઈ રોગી સારો થાય, પુત્ર વગરનાને પુત્ર થાય, દાવો જીતાય, લગ્ન થાય કે એવી કોઈ અડચણ કે સંકટનું નીવારણ થયા જેવું લાગે એટલે એ ચમત્કાર!
    Yes, this is true. We all have this experience of ‘real life miracles. I have too.
    After my own ‘Realisation’ I know it’s actually the Law of Attraction! Any one can achieve this through:
    Meditation
    Positive vibes
    Look within
    Being honest
    Bhakti or trusting the Deity (which although symbolic, works for some.)
    And there’s nothing wrong in believing in our own intuitions..

    However, this Bhakti Marg is very interesting because many Gurus do portray themselves as ‘Gods/Goddesses’ to trick the most vulnerable in the society. That is very wrong.
    ઈશ્વરદર્શન, ઈશ્વરઅવતાર અને ચમત્કાર!
    All that glitters is not Gold, right?

    My solution would be to study our own Scriptures to learn the Magic ! We don’t need the Middle-Person!
    End of story.

    Liked by 1 person

  5. સ્વામી કેદારનાથજીઅે ખૂબ સરસ રીતે ,પુરાણોના સાથ અને સહકારની મદદથી જે સમજાવ્યુ, તેનો મર્મ આ શબ્દોમાં કહી શકાય…..
    ૧. શબ્દ ચમત્કાર પોતે જ અેક ભ્રમ છે. તેમાં કોઇ પણ સત્યતા નથી.
    ૨. ચમત્કારના જનેતાઓ લોકોને મૂર્ખ બનાવવાના ઘંઘા કરે છે.
    ૩. ચમત્કાર, સાઘુઓ, કે સન્યાસીઓ, કે પંડીતો કે બાબાઓ કે કોઇપણ ઘરમનો ઘર્મનો પ્રચારી કરી બતાવે તે ફક્ત પૈસા કમાવાનો ઘંઘો જ છે.
    હવે અેક દાખલો :
    ભગવાન સત્ય સાંઇબાબા..ભારતના.દક્ષિણમાં અબજોના માલિક, ચમત્કારી…તે તેમના પોતાના ફોલોઅર્સને મોક્ષ અપાવનારા…..હાથમાંથી રાખ કાઢીને ફોલોઅર્સને કપાળે ચોપડીને તેનું જીવન સુખમયી બનાવનારા કહેવાતા હતાં. પોતે ૧૦૦ વરસ જેટલું જીવન જીવવાના છે તેની બડાસ ફેંકતા…..
    બીચારા કહેવાતી ઉમરથી નાની ઉમરમાં માંદગીમાં પટકાયા…..
    ૧. તેઓ પોતાના મંદિરમાં બેસાડેલા ભગવાનની મૂતર્તિ સામે ઘ્યાનમાં બેસીને તબીયત સુઘારી શક્યા હોત તો તેને ચમત્કાર કહેવાતે…પરંતું તેમને હોસ્પીટલમાં દાખલ થવું પડેલું.
    ૨. હોસ્પીટલમાંના ડોક્ટરો પણ તેમની મારક માંદગીમાંથી છોડાવી શક્યા ન્હોતા….
    મરણશરણ થવુંજ પડેલું.
    આવા બીજા લાખો દાખલાઓ જીવતા મળવાના.
    પુરાણોના કોઇપણ દેવો કે દેવીઓ આજે પણ જીવિત હોય તેવી ખબર નથી.
    કોઇપણ સાઘુ, જેવા ઘાર્મિક વડવાઓ પોતાને અમર કરી શક્યાનો દાખલો નથી.
    લોકો ,બન્નેના પ્રચારકો…દા.ત. શ્રઘ્ઘા કે અંઘશ્રઘ્ઘા,, ભ્રમણામાં જ બરબાદ થતા હોય છે….ચમત્કાર…તેમને માટે બરબાદીનું સાઘન બને છે તે તેઓ સમજી શકતા નથી.
    આભાર.
    અમૃત હઝારી.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s